Δεν ξέρω αν το 2016 υπήρξε στατιστική ανωμαλία και πήρε μαζί του περισσότερους επώνυμους από ό,τι γινόταν σε άλλες χρονιές. Μπορεί και να είναι έτσι. Αλλά οι απολογισμοί συνήθως τίθενται σε προσωπικό επίπεδο και σε πλαίσιο στενού περιβάλλοντος. Οπότε το τέλος κάθε έτους (με την έννοια της τεχνητής ημερολογιακής κατάτμησης του χρόνου) είναι μια ευκαιρία να “μετρηθούμε και να λείπουν όσο το δυνατό λιγότεροι” και να χαρούμε για όλα τα κεραμίδια που δεν έπεσαν στο κεφάλι μας, για τις ανίατες αρρώστειες που δεν μας παρουσιάστηκαν, για το αυτοκίνητο που δεν ξέφυγε στη στροφή. Το τέλος κάθε έτους και η αρχή ενός καινούργιου είναι το καλοφτιαγμένο προσωπικό παραμύθι για τις προσωπικές μας μικρές νίκες ενάντια στο χρόνο. Είναι μια γιορτή για όσους συνεχίζουν, δηλαδή τους περισσότερους. Ευκαιρία για καινούργια σχέδια και όνειρα που σύντομα θα ξεχαστούν στη βουή της καθημερινότητας, αλλά πάντα περιμένουν δειλά την εκπλήρωση, σπανίως ευτελίζονται. Κάποιοι βέβαια από το προσωπικό μας περιβάλλον έφυγαν αλλά δεν θα θυμώσουν γιατί όπως θα δικαιολογούσε με την ευγένειά του και ο Παπαδιαμάντης «θα με συγχωρήσωσιν αι σκιαί διότι εμνημόνευσα όλα αυτά». Η περιπέτεια στο χρόνο συνεχίζεται για όλους μας με νίκες και πισωγυρίσματα, αλλά είναι εκεί και συνεχίζεται και αυτό από μόνο του είναι εκπληκτικά αισιόδοξο, ό,τι και να λέμε.
Καλή χρονιά να έχουμε, θα πάνε όλα καλύτερα.